...::: تفاله :::...

...|

tofale — Wed, 19 Jul 2006 21:59:16 GMT

ما می رسیم و قربانیان پاییز شهادت خواهند داد.

کجای ام؟

tofale — Sat, 24 Jun 2006 18:17:16 GMT

هنوز تندیس روزهای نیامده و منتظر به قامت خود می نازد و دست های کوتاه و بلند من ، اینجا ، ریشه در تنی دارند که گاه به رعشه ای می خوابد و بی گاه به رعشه ای می تازد. اینجا مگس ها سرگردانی را بلعیده اند و فضای اتاق آنها را. سایه ها را نمی بینند و من خفته به بستر، به سان جغدی نگرانم. مگرم دستی بگیرند. من، وصله ی ناجور این روزگاز بی وصل، خفته ام شاید. غمی دارم که گاه وسعت اش از مرز هایم بیرون می تراود. نه چراغی که دیدن و نه دستی که لمس شدن. چشمان ام چون عکس های پدر بزرگ لب پر شده و گاه، اشک، بی اختیار می ریزد...

دل خوش کرده ام به سفیدی کاغذ و لباس های گرم.

-خودکار زجه می زند و سرما سخت کنجکاو-

-خشایار.سرگردان ام-

خسته گی

tofale — Mon, 22 May 2006 08:07:04 GMT

در که می زنم

زنگار گوش هاشان می ریزد.

□

دریغا ، روشن دل اند!

-خشایار.همین-

سوگ نامه ای بر غم اش

tofale — Tue, 09 May 2006 16:17:16 GMT

آرام، بی غروری کوچک، در عطش مرگ می آمد...

می نشست، می سوخت در غم یار، درد فراموشی داشت. وسعت کوچک خاطره اش همه یار بود و یار. از او می گفت با خود. می دیدم در نگاه اش، تاخت و تاز گذشته ها را و جولان گاه عشق بازی ْش را! -خواندنی بود...- ریحان می چید و بو می کرد. می شست و بر سر سفره می گذاشت. غایت خواستن اش همین! دلربا بود، بس! نفس اش شرم بود بر باد صبا. هرم نفس هایش هیجان رسیدن.

در محاصره ی مُسَکِن ها نشسته بود ، آرام....، بی صدا....، تسلیم!

دست هایش آیه ی غمگین روشنی و چشمان سرخ اش زلال بکر.

آرام...

عظیم...

تشنه...

رفت.

-خشایار-

آ پیات ناچنیومته !

tofale — Fri, 21 Apr 2006 13:24:16 GMT

باد که می رقصاند شکوفه های بیقرار را

-بی منظور-

و شکوفه ها که می رقصند در دستان تو

-با منظور-

و من که هنوز هستم از این همه تو ی شکوفه در دست.

-خشایار.اردیبهشت آمد-

زندان

tofale — Thu, 13 Apr 2006 12:34:16 GMT

ماه تاب پشت پنجره به انتظار ایستاده ساعات را

که تمام شوند و خلاصه ملاقات کُنَدَم.

□

صدای روغن داغ می آید که جز جز می میرد و محتویات ظرف که سر به پخته گی برداشته اند.

□

ماه تاب زندانی ست.

هه!

دلقک، تو خودْ زندانی و زندانی!

-خشایار.لحظه لحظه انتظارم-

او اینجاست

tofale — Sun, 09 Apr 2006 19:41:12 GMT

به خیال تان می گیرید از ِمان،

محراب واقعیت های به نماز ایستاده را.

زهی خیال باطل!

مزار احمد شاملو تخریب شد!

-خشایار.خندان به هرزگی ها-

بمیرم بس است؟

tofale — Tue, 04 Apr 2006 10:32:16 GMT

زیر شلاق تردید می میرم !

-خشایار.نفس ندارم-

پنجره ات همیشه باز باد !

tofale — Fri, 17 Mar 2006 17:15:16 GMT

تردید...

ناقوس تردید می کوبد و می غرد. بهار با پاهای لرزانش می آید و مدادهای رنگی تو به آستانه ی چشمه های زایش و فوران می روند و تو نظاره گر این همه شادی، تو به آنها حسادت خواهی کرد، آنگاه که لحظه ای بخندند.

□ □ □

بهار سردش است. بهار سالهاست که از سرما زاییده می شود. بهار چون تویی ست و تو چون تو. بهار می آید و مصمم می آید. صدای پایش را می شنوم که چگونه این همه محکم می کوبد به زمین خواب آلود تازه برخاسته. می ریزد به سرم آوار این همه سرما از روی درخت فرسنگ ها سفرم! گاه می شکند سرم اما بهار! بهار! بهار! تردید آمدنش هم مرحم است چه رسد ... . می شویدم، می پویدم، می بوسدم!

□ □ □

و تو ...

تو این همه دلتنگ این روزها بودی که بالاخره با هم به استقبالشان رفتیم و با تعارفی گرم به اتاق گرم تر من میهمانشان کردیم. من از او خواستم که بیا ! اما او گویی برای تو آمده بود. آمد و از پنجره ی پیام های من سرازیر شد به بسترت، گاهواره ی نوجوانی تو. تو خواب نبودی ! تو تا امروز بیدار ماندی و انگشت های انتظار به رخ میز کوفتی، با انگشتان کشنده ات . تو بیدار مانده بودی و بهار برای توست که می آید. پنجره ات همیشه باز بود، مدادرنگی هایت کاشته در دروازه ی اتاق و من دلتنگ نجوایی از تو ، حتا ...

-حیران آمدن.ایروان.خشایار-

نشسته اند همه!

tofale — Sat, 04 Mar 2006 21:47:16 GMT

صدای تیک تاک می آید و بوی سیگار...

مادر ِ از درد سرشار ، نالان گشوده وسعت ماهیچه ها را گوشه ای و به موفقیت دردانه اش قاصدک امید می فرستد - به کجا؟! - آرزو ها داشته و اکنون به گردن این شاهزاده افکنده گشودن درها را .

پدر سیگار به دست توصیف می کند جوانی را. چهره اش گویی لحظه ای جوان می شود ، اما ،
ناجوانمرد زمان ! بی درنگ بازمی گرداندش ، تشنه از چشمه !

برادر همخون هیکل تنومندْش را گسترده بر دل زمین و دیگری ، صیاد خستگی های نیمروز او را مالش می دهد ، خستگی بزداید از تن همیشه خسته ی نسل !

و من ،

می نویسم !

صدای تیک تاک ساعت می آید ، اما بوی سیگار نه !

-تهران...خشایار-